فرهنگیمقالات

دو جور ميشود تبليغ تشيع كرد

🔻حضرت امير (ع) ميفرمايند كار جورى شده كه اگر من سكوت كنم در باره غصب خلافت و جنگ نكنم، ميگويند ترسيد. اگر مبارزه كنم ميگويند براى دنيا و رياست طلبى است. چه كار كنم من با شما؟ اگر سكوت كنم ميگوييد ترسيد و اگر فرياد بزنم ميگوييد جنگ قدرت است. لذا نه سكوت كرد ونه جنگيد، هم اعتراض و افشا كرد و حرفش را رساند و هم جنگ نكرد. حمايت انتقادى كرد از حكومت.

🔻خود حضرت امير ميگويد براى وحدت اين كار را كردم. غدير خودش بهترين درس وحدت است. چون با وجود اينكه اينهمه این حق صريح و شفاف بوده ، حضرت امير براى وحدت امّت سكوت كرده اند و از حقشان گذشته اند. فداكارى براى وحدت بالاتر از اين؟ غدير اتفاقاً برعكس آنچه ديگران فكر ميكنند، درس وحدت است.

🔻به برخى رفقا در قم كه خيلى حساس بودند و ميگفتند ما بايد علناً و به هر نحو ممكن اين مسائل اختلافى را بيان كنيم و اگر جنگ داخلى هم بين مسلمين راه افتاد ايرادى ندارد، گفتم شما كاسه داغتر از آش هستيد، خود على كه صاحب حق است،خودش ميگويد بخاطراينكه جنگ داخلى راه نيافتد تحمّل كردم، البته سكوت نكردند و حرفهايشان را زدند اما تحمّل كردند. شما بعد ١٤٠٠ سال ميگوييد هرچيز را با هر زبانى بگوييم و به هر قيمتى هم كه ميخواهد تمام شود؟! بعد اعلاميه دادند عليه من و آنجا گفتند كه اين كلمات شيطان از دهانش خارج شد!! و ميگفتند كه ما على نيستيم، ما شيعه على هستيم.

🔸عجب!يعنى شيعه على برخلاف على بايد كار كند تا شيعه على شود؟!؟🔸

🔻البته شيعه بايد حرفهايش را بزند، مؤدب و منطقى،بدون تفسيق و تكفير و فحش و اهانت. از حرفها اگر كوتاه بياييم،ديگر تشيّعى نيست، اما اينكه كجا ، چه بگوييم هم خيلى مهم است.

🔴دو جور ميشود تبليغ تشيع كرد، يك جور كه راه بيافتيم مثل بعضى اينطرف و آنطرف و ثابت كنيم كه فلانى ولد الزّنا بوده و اثبات كنيم زنا زادگى فلانى و حرام زادگى بهمانى و اهانت و سبّ و فحاشى و عصبانى كردن فرق اسلامى كه نتيجه اش جز جنگ مسلمين با هم و جز ريخته شدن خون شيعه كه همه جاى دنيا در اقلّيت است ،هيچ چيز ديگرى نيست.

🔴يك نحوه تبليغ تشيّع هم كارى است كه امام كرد، كارى است كه سيد حسن نصرالله در لبنان كرد. يك كلمه از شيعه و سنّى و اين بحث هاى كلامى نكردند اما چهره اى از شيعه نشان دادند كه تمام جوانان مسلمان غير شيعه و حتى غير مسلمان، توجه و علاقه و احترامشان به شيعه جلب شد.
این مدل نمایندگان چندانی ندارد، مدلی است که امام خمینی(ره) و رهبر معظم انقلاب آن را نمایندگی می‌کنند؛ در این مدل در ظاهر اصلا بحثی از اختلاف شیعه و سنی و اینکه چه کسی درست می گوید و چه کسی نه، مطرح نمی‌شود.

طبق این مدل تشیع نه با مناظره و دعواهای نظری که با «موفقیت در عرصه عمل» تبلیغ می‌شود؛ طبق نظر این دیدگاه، اگر شیعیان بتوانند پرچمدار عزت مسلمین شوند، خود به خود تشیع نیز گسترش می‌یابد. اگر شیعه بتواند حکومتی تشکیل دهد و در اداره آن موفقیت باشد، به صورت خودکار به الگویی نزد دیگران تبدیل خواهد شد.

پی نوشت:


بخشی از سخنرانی استاد رحیم پور با عنوان “ولايت، مشروعيت و حاكميت” عيد غدير ،سال هشتاد و نه
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13930304001053


انديشكده ياسين Swo313

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

نظرتان را بدون نیاز به تایید مدیر بنویسید...

بستن